باشرف یا بیشرف
باشرف یا بیشرف؟
مدتهاست که ایرانیان در هنگامه خشم یکی از پر بسامدترین فحشهای را که انتخاب میکنند، واژه "بیشرف" است.
میان واژه "شریف" و "ایران" رابطه زبانشناسانه تنگاتنگی نهفته است.
وقتی نسبت به کسی فحاشی میکنیم، بیشتر از صفات استفاده میکنیم. صفتها بر خلاف اسامی قائمبالذات نیستند؛ برچسبهای هستند که به اسامی تعیین خاص میبخشند و هویتساز میباشند.
هرگاه که خشم بر نهاد آدمی مستولی میشود یکی از وجوه بروز خشم در زبان شکل میگیرد. فحش و ناسزاگویی یکی از اشکال کلامی ابراز خشم است. در هنگامه خشم، اطلاق صفت به شخص مقابل، بخشی از قوهی خشم را فرو میکاهد.
یکی از پر بسامدترین فحشها، واژه "بیشرف" است و معنای "شریف" در لغت برابر با ارجمند، اصیل، بانجابت، بزرگوار، عالیقدر، عفیف، محترم، نجیب، پاکنژاد و بزرگمنش میباشد.
شریفزاده نیز به کسی اطلاق میشود که اصل و نسب شریف دارد و دارای اصالت و نجابت خانوادگی هست. در تمامی این معانی، آنچه که محور است، واژه "اصالت" است.
اما چرا "اصالت" اصلی مهم برای تعیین "شرافت" است؟ پاسخ این سوال در نژاد نهفته است. سرزمین ایران در طول حیات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خویش همواره دستخوش آماج حملات اقوام گوناگون بوده است. اقوام گوناگون بر این فلات آمدند و در طی سدهها در اینجا ماندگار شدند. طبعن این ورود اقوام گوناگون به سادگی صورت نپذیرفته است و واضح است که ایرانیان در برابر این هجوم اقوام از هویت و اصالت خویش دفاع کنند.
از منظر واژهشناسی، واژه "ایران" بر گرفته از "ایرانویچ" است. ایرانویچ واژهای به زبان پهلوی است که از نام اوستایی ائیرینه وئیجه Airiyana.Vaejah گرفته شده که به معنای خاستگاه یا مرکزیت یا محل تمرکز ائیریها است. ائیریه واژه اوستایی به معنای آزاده است که به طبقه اشراف و سلحشوران این ملت اطلاق میگردید. این واژه در کتیبههای هخامنشی نیز اَریه نامیده شده که امروزه آریا مینامیم. آریایی نیز در حقیقت به معنای "آزاده، شریف و اصیل" شناخته میشده است.
مصادیق متفاوتی که برای هر دو واژه "شریف" و "ایران" در نظر گرفته شده است در یک معنا وجه اشتراک دارد: "اصالت".
وقتی کسی، دیگری را "بیشرف" میخواند در واقع "اصالت" او را مورد هدف حمله خویش قرار میدهد.
این اصیل نبودن چه معنای در بطن خویش دارد؟
"بیشرف" کسی است که ایرانی نباشد. "بیشرف" کسی است که آزاده نباشد. "بیشرف" کسی است که مزدور و اجیر شده باشد. "بیشرف" کسی است که اصالت خانوادگی ندارد. "بیشرف" کسی است که به استخدام دیگری درآمده است و اصالتی از خویش ندارد. "بیشرف" انضمامی و دروغین و "باشرف" اصیل و راست است.