آركاديا بخشي ديگر ازپلوپونز است كه در شمال لاكونيا قرار گرفته است.نام اين منطقه برگرفته ازشخصيتي اسطوره اي به نام آركاس است و به عنوان پناهگاهي باستاني به شمار مي آيد.همچنين درطي حمله دوريان ها در عصر ميسينين كه تمام منطقه پلوپونز را دوريك مي ناميدند اين منطقه را آركاديا مي ناميدند .در دوره هاي باستاني از شمال به آخه اي و از جنوب به ميسينيا و لاكونيا واز شرق به آرگوليس واز غرب به اليس محدود شده بود.سكه اي متعلق به 350 ق .م ،مكشوفه از آركاديا نشان مي دهد كه هرمس با در بغل گرفتن آركاس نوزاد در اين منطقه ستايش برانگيز بوده است .در اساطير آمده است كه هرمس ،فرزند زئوس ومايا ،در ژرفاي غاري در كوه سيلن واقع در آركاديا زاده شد. هرمس الاهه نگهبان رمه ها نيز هست ؛ به همين دليل در آركاديا بيشتر پرستش مي شد. يكي از مهمترين فرزندان هرمس ، پان است كه ايزد روستانشينان آركاديا به حساب مي آمد.هرمس در هنگامه ي پاييدن رمه هاي دريوپس ،دل به دختر وي مي دهد وحاصل اين دلدادگي فرزندي پشمو وشاخدار كه پاهايش چونان بز است .مادر پس از ديدن پس افتاده اش ،وحشت زده پا به فرار مي گذارد اما هرمس او را در پوستين خرگوشي پوشيده ،به نزد خدايان المپ مي برد وبا ايزدان شادي مي كند.اين اساطير حكايت از پايداري زندگي ومنش شباني در اين منطقه مي كند . هرچند در بسياري از مناطق يونان زندگي شباني رواج داشته است اما اهميت آركاديا بيشتر به خاطر منش مردمان اين منطقه است ، كه زندگي بي دردسر ،آرام وتغزل گونه داشته اند.در آركاديا مردان وزنان روستايي ،به دور از هياهو هاي اسپارتي وآتني ،همت خويش را صرف زندگي بي پيرايه ،همراه با ترانه هاي ساده ي روستايي مي كردند.تصويري كه ويرژيل در گزيده اشعار شباني از آركاديا به دست داده است ،آن را همچون كانون خوشبختي و صفاي روستايي مي نماياند. در دوره رنسانس شماري از شاعران ونويسندگان شكل گرفتند كه در پي احياء انديشه ي آركاديا بودند.سانازارو ،نويسنده ايتاليايي(1458- 1530 م)مجموعه اشعارمنثوري را باعنوان آركاديا(1504م)منتشر كرد و سرفيليپ سيدني،شاعرانگليسي(1554- 1586م)نيز در اين عرصه بسيار كوشيد و رمانس منثوري با نام آركاديا پديد آورد.سبكي كه سيدني در خلق اين اثر استعاري از آن استفاده كرد بعدا مشهور به آركاديانيسم شد.گروهي از شاعران ايتاليايي در1690م ،آكادمي دل آركاديا را تاسيس كردند.اين آكادمي در مواجهه با سبك مارينيسم(marinism )،كه سبك مسلط شعري قرن 17 ايتاليا بود،شكل پذيرفت.آركاديان ها از طبيعت و اشعار ساده مبتني بر اصول كلاسيك،به خصوص اشعار شباني يونان و روم بهره مي جستند.انجمن ادبي ديگري در پرتقال به همت انتونيو دنيس دكروز اسلويا در سال1756 شكل گرفت كه نمونه ديگري از آكادمي آركاديا بود.